Canımın içi...

Daha once kendimden bahsetmistim ama bir şeyi soylemeyi unutmusum. Ablamı... O benim canim, disardan onun benim manevi ablam oldugunu dusunenler oluyor halbuki manevi degil bildigin can o, can. Her seyiyle, her zaman benim yanimda olan kanatsiz bir melek. Aslinda kesin kanatlari var da benim gozlerde sorun olunca gormemem normal.     Birini kendine yakin hissedince her seyini paylasirsin ya ben ablami o kadar yakin hissettimki inan o beni artik benden bin kat daha iyi taniyor. Ilklerimi, sirlarimi, sevdigim seyleri ve sevmediklerimi biliyor.Ha bir de su "cak cak cak" meselesi var, o benim sinir oldugumu bile bile su sakizi oyle cignemiyor mu. Inan baskasi olsa hayatta cekilmez zira sinir olurum ama o ablam. Canim, kanim. Bu sebeple sonsuza kadar dayanabilirim(ablam eger bunu okuyorsan gaza gelip o sakizi caklatma olur mu, hahaha). Simdi ablamla neler yapabilirim soyleyeyim, aylarca yillarca abliskoyla kahve elimizde kitap okuyabilirim. Surekli karikaturlere bakabiliriz. Durun durun mimiklerimizle sabahlara kadar kahkaha atabiliriz(bkz:gecen gunku koridor kahkahasi...) Az once arkadasim ablan gitti mi filan dedi, yuzumu gorseydiniz ayni onunden oyuncagi alinan cocugun hayal kirikligini gibiydi. Ama bir anlik tabisi, ben ablami birakmam. O giderse pesinden kardesi piiir oraya ucarr... Bu konuda azicik inatciyim da. Ben bana kalsa sabaha kadar yazarim, ki ablam bunu cok iyi bilir, ama bazen yazamiyorum, hele ki ablami yazarak anlatamiyorum. Surada en yetenekli yazar da olsa ablami anlatamazdi. Ben bosuna canimin ici demiyorum dimi, o benimm her seyim. Her zaman her seyin en ama en guzeli onun olsun, sabahlara kadar elinde kahvesi kitap okuyacak vakti cok olsun ve o sapsal gulumsemesi ve ustune o enerjisiyle herkesi gulumsetmesi hic bitmesin. Benim ablam her seyin en iyisine layik. Ayiptir soylemesi benim ablam arkadas elbette her seyin en iyisini o hakeder.Ha bu arada ben senin o terketmelerini yerim ablam, biliyor musun... Hep boyle olalimm, hep...

"...bazen insanlar cok guzel duyordu.
Gorunusleriyle degil.
Soyledikleriyle hic degil.
Sadece varliklariyla.."       - Benim icin ablam... Onun yaptigi ve benim icin cok ozel bir alinti.

Gitmek kolay mı dersin?

Hani sõylemek istediklerin vardır da doğru zamanı kollarsın ya kendince, işte ben o zamanın çocuğuyum. Gitmekte, kalmakta ne denli koyarsa insana bana da o denli koyuyor bu zaman. İnsanlar için gidenin ardından dur demek, kalana da benimle kal demek zordur. Benim içinse tüm bu olanları izlemektir zor olan. Biliyorum, beni sarıp sarmalamak istiyorsunuz kaybetmemek için sevdiğinizi. Peki ama neden beni bahane gösteriyorsunuz ki. Yani ben basit bir zamandan ibaretim, yelkovanın kölesi, akrebin tiryakisiyim. Ne yelkovana karşı çıkacak yüreğim ne de akrebe boyun eğdirecek cesaretim var. Elimde olan sadece nevi şahsına münhasır bir kitap, o da benim esaretimden nasibini aldı vakti zamanında. Her sayfasında ayrı bir iz taşır oldu benliğimden, ne sustu çaresiz ne de azdı vakitsiz. Peki, sen hala durmuş bana benim sana olacak olan yardımımdan bahsediyorsun değil mi, ah be sen hala kendi ayağının üstüne dahi basamayan bir çocuksun bunun farkında mısın. Dediğim gibi ben sadece o hep gelmesi beklenen zamanım, aslında yokum zira ben sadece senin gibi çocukların avutucu oyuncağıyım...