Bu aralar çok sakin ve bir o kadar da patlamaya hazırım. Tepemi attıran son noktaysa bazı insanların yüzsüzlüğüydü. Baya atarlandım, kızdım, bağırdım. Bazı insanlar iyi ki var cidden. Tüm gün atarımı çektiler. Ama ne yapıyım yani bazı isimleri duyunca tüm sinirim başıma vuruyor ve deli gibi baş ağrısı çekiyorum. Bugün, başım en sonunda patlamak üzereydi. Bir ara cidden ağrıdan ne yapacağımı bile şaşırdım. İlaç içmek istemediğim için bekledim ama en sonunda içtim maalesef. Neyse işte atarlı ve bir o kadarda sakin bir gündü. Ben hep böyleyim ya sabah neşeli sonra bir ara sakin bir ara yine mutlu sonra sinirli. Bir dengesizlik hali filan. Gerçi yakınımdakiler beni biliyor sorun yok ama diğerleri ne düşünüyor bilmiyorum :) Amaaaaan...
Neden sakin olmamın nedenini biliyorum aslında. Kitap. Kitap okumak beni aşırı derece rahatlatıyor ve okuma yapmadığım an rahatsızlık duyuyorum. Sakinken de en küçük bir durumda alevleniyorum. Ben de pek mutlu değilim sinirli gözükmeye ama zaman da yok ki okumak için. Ancak bu sefer kararlıyım, sabahları yoldayken kitap okuyacağım. Müziği akşam dinlerim. Dönüp dolaşıp aynı müzikleri dinliyorum zaten. O yüzden kitap okumak daha mantıklı. Evet, evet! Kitaaaaaaaaap :D
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder