Herkes kendi memleketinde bugün, yarın ve ertesi gün. Bugün herkes kendi yağında kavruluyor, kendi baharında çiçek açıyor. Ve herkes bugün açmış ruhunu yedi düvele, kanatsız melek olmuş tüm ayrılıklar. Sigaranın son külü olmuş umutlar... Bilindik sesler son nefesi olmuş sigaranın, haykırıyor.
Bense, bilindik bir bahar akşamındayım. Yaprakların hışırtısı doluyor içime, kuşların cıvıltısı siniyor ruhuma. Bahar geldi ya diyorum, yeşerir şimdi her şey. Her şey canlanır birden, söz geçirir bahara. Baharda söz dinler tabi, elinden geldiğince ruhuna katar. Bir güzel yoğurur, bir de bakmışsın bitmiş bahar. Nerede şimdi tüm o cıvıltılar, nerede o bilindik hışırtılar? Nerede? Ben neredeyim...
Ben buradayım. Burası tam da şurası, belki birazcık orası. Az yakın sana, biraz uzak ona. Ben şimdi en bildiğim yerdeyim. Bir kahramanıyım bilindik bir romanın. Zaten hep çok bilmekten gelmedi mi başımıza her şey. Bahar çok bildi.Bilmeseydi katmayı her şeyi ruhuna, yetebilir miydi hiçbir güç onun tüm bu güzellikleri kısa zamanda yoğurmasına? Çok bilmekten geldi işte, çok bildik, çok...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder