Nerdesin? Nerdeyim ?

Nerelerdeyim uzun zamandır, kiminleyim? Kim götürdü beni oralara, bilmiyorum. İnatçılık edip dört dönüyorum çevremde. Biliyorum, geri dönersem bırakmam. Ayrılmam, uzaklaşmam. O kadar zor ki her şey, özellikle de bu durumda.Çünkü bazı durumlarda söylenecek pek fazla şey yoktur, hissedersin sadece. Hüznü hissedersin, o kadar. Başkasına imkan vermeden kendini bulursun. Ya da bulduğunu sanırssın daha uzaklara giderek. Uzaklaşmışsındır artık, elinden pek bir şey gelmez susmaktan başka. Bazen diyorum ki hep sussamıydık acaba. Belki de susmalıymışız, zira asıl gerçekler susarken çıkıyor ağızdan. Öte yandan diyorum ki; herkesle susamazsın, bazen susmak anlaşılmamaktır. Susmayı bilene susacaksın. Susarken hararetli konuşuna susacaksın.
Ama bazen susarken içine konuşacaksın. Hele ben, susarken ne çok konuştum halbuki. Neler söyledim, ne ağlandım susarken. Ben ki susarken herkes sustu. Kelimeler kalmadı artık beni konuşturacak. Konuştum konuştum da bir türlü benim diyemedim. Ben burdayım diyemedim, içimdeki ben çıkamadı dışarı. Neden diyeceksiniz, neden böyle yaptın? Çıkarsaydın ya içindekini, neden kendine yaptın bunu? Sizce bunun seni beni mi kalmış. İnanmak isteyen insana sen, ben denilmez. Bana da kimsenin bir şey demesine gerek yok. Tabi ki tek bir kelimeden başka, ki o kelime de artık Alice Harikalar Diyarı'nda... Kim götürdüyse getirsin derdim ama, önceden. Artık diyemiyorum. Artık, artık kelimesi yer etti lügatımda. Artık değişti bazı şeyler. Artık susar oldum, bekler oldum, uyuyamaz oldum, kalkamaz oldum, kendim oldum ya da kendimi buldum. Veyahut kendimden oldum. Beni ben yapan şeyleri birer birer kaybediyorsam eğer, gerçeklik nerde bilmiyorum. Üzülmüyorum çünkü artık üzülemiyorum olan şeylere. Beni bu mutlu eder diye yapmaya çalıştığım onca şeyden zevk almadıysam artık hüzünlenmem de. Durgunum. İyi miyim kötü müyüm bilmiyorum. Gerek yok bilmeme ama sadece şunu bilmek istiyorum. Hani hiç beklenmedik anlarda gelir derler ya mutluluk, hüzün de öyleymiş. Duygular hiç beklenmedik anlarda kalarmış kapıları. Ben kapımı iyice kilitledim, bu saatte ne mutluluk ne hüzün çalsın kapımı. İkisini de beklemek umut bana. Artık umut yok. Ben suskunum, durgunum ve brklemedeyim. Gelen olursa burdayım her zaman ama mümkünse susarak gelin, konuşamıyorum...